سال 1389 واقعا سال آزردگی خیل عظیم فوتبالدوستان ایرانی بود سالی که در آن فقط اصفهانی ها کیف کردند و ما بقی تنها آه کشیدند و حسرت خوردند ... ! در سالی که تمام شد ابتدا سپاهان با هدایت امیرقلعه نویی و یک مدیریت با ثبات قهرمان نهمین دوره ی مسابقات لیگ برتر شد تا با حضور در دیدار نهایی لیگ قهرمانان آسیا اهالی فوتبال قاره کهن را غافلگیر کند و عنوان نایب قهرمانی زیبنده ی منصور ابراهیم زاده و شاگردانش بود و چنانچه از این دو موفقیت در تیم اصفهانی که یکی در عرصه ی داخلی و دومی در عرصه ی آسیا رقم خورد بگذریم که در بقیه میدان ها یک شکست خورده محض بودیم و هرگز نتوانستیم از نام و آوازه فوتبال ناب ایرانی در مسابقات آسیایی و بین المللی دفاع کنیم . در حقیقت سال 89 بزرگترین تیم آسیایی غایب در جام جهانی 2010 بودیم و متعاقب آن تیمهای ملی نوجوانان - جوانان - امیدها ناکامی های فوتبال ایران در سال 89 تکمیل گردید ، اما جالب اینکه همه ی ناکامی هایی که در این سال به فوتبال کشورمان تحمیل شد هیچ یک از مسئولین فوتبال را به خود نیاورد و همگی دو دستی به میز و صندلی خود چسبیدن و تنها مسعود عنایت رئیس کمیته داوران از سمت خود استعفاء داد آن هم به خاطر گسترش انتقادات تیم ها به قضاوت های داوران در مسابقات لیگ برتر ... !
دست اندرکاران فدراسیون فوتبال به گونه ای در برابر رسانه ها پاسخگو بودند که انگار این همه شکست ، تماما کاسه و کوزه ها هم بر سر مربیان این دو تیم یعنی غلامحسین پیروانی و افشین قطبی شکست ... ! در حالی که کار از ریشه خراب است وگرنه با کدام منطق و استدلال فوتبال ایران 35 سال است که حتی به دیدار نهایی مسابقات جام ملت های آسیا راه پیدا نمی کند در حالیکه کشور هایی نظیر : چین که سطح فوتبالش با ما قابل مقایسه نیست در سال 2004 یکی از فینالیست های جام ملت ها بود یاد در بازی های آسیایی گوانگجو و در شرایطی که کشورهای صاحب فوتبال بدون سه بازیکن بزرگسال و با تیم کاملا امید خود به چین آمده بودند تا در این رهگذر افق های دوردست را ببینند ، ما طبق معمول با تمام قوا و استفاده از سه بازیکن برزگسالانمان یعنی مهدی رحمتی ، غلامرضا رضایی و سید جلال حسینی در بازی ها حاضر شدیم تا به باور مسئولان یک مدال طلا را پیشاپیش به حساب کاروان ورزشی ایران واریز شده بدانیم اما در نهایت مدال برنز را برد گردن بچه های تیم ملی امید ببینیم ... ! و چنانچه به چند ماه عقب تر هم برگردیم به یاد حذف زود هنگام تیم های ملی نوجوانان و جوانان می افتیم که در همان دوره اول حذف شدند ... ! که دب این میان ناکامی نو جوانان دردناک تر بود چرا که این تیم در دور قبل با شایستگی هر چه تمام تر و برای نخستین بار بعد از پیروزی انقلاب اسلامی قهرمان آسیا شده بود اما انگار قرار بود اینبار همین تیم سربلند و موفق کلید ناکامی های فوتبال ایران در سال 89 را بزند چون بعد از این حذف ناباورانه و به مرور زمان ناکامی های فوتبال ایران در سالی که گذشت تکمیل شد ... !!! اگر بخواهیم برای لحظاتی از نتیجه گیری های تیم های ملی در مسابقات بین المللی غافل شویم و به مسائل دیگر بپردازیم باز هم روزنه ی امیدی مشاهده نمی کنیم ! زیرا اگر فراموش کار نباشیم خوب به یاد داریم که از همون روز های آغاز سال گذشت دائما صحبت از برکناری قریب الوقوع افشین قطبی از راس کادر فنی تیم ملی بود و آش آنقدر شور شده بود که مسئولان فدراسیون فوتبال ناچار شدند اعتراف کنند به رقم آنکه قطبی با فدراسیون تا پایان بازی های جام ملت های 2011 قرار داشت با مربیانی خارجی مذاکرات رسمی داشتند و یا حداقل یکسال تا شروع بازی های آسیایی چین و هنوز مهر قرار داد خشک نشده بود تا 2 هفته قبل از پرواز تیم ملی امید به گوانگجو دعوا بر سر پیروانی بین کمیته ملی المپیک و فدراسیون فوتبال ادامه داشت اما در نهایت قطبی و پیروانی بسیار خوش شانس بودند که در سمت لرزان خود ماندند و با تیم هایشان به بازی های آسیایی گوانگجو و مسابقات جام ملت ها اعزام شدند ... ! و حالا خودتان قضاوت کنید در چنین اوضاع و احوالی آیا یک مربی به رغم آنکه قرار داد رسمی دارد می تواند با آرامش خاطر کار کند ؟ و از همه مهم تر شاگردانش از او حرف شنوی داشته باشند ؟ ضمن آنکه اگر بخواهیم درباره ی مسایل دیگر حاکم بر فوتبال هم بحثی داشته باشیم به چیزی جز تاسف نخواهیم رسید بنابراین خدا را شکر میکنیم که سال 89 با همه ی بدی هایش برای فوتبال و خوبی هایش برای ورزش ایران به پایان رسید و به این امید سال 1390 را آغاز کرده ایم تا سالی سرشار از موفقیت در تمامی عرصه ها بویژه ورزش را شاهد باشیم .

موفق باشید - مهرداد تیموری